Kados dawuhipun poro pinisepuh.
Mbok bilih sak meniko sampun wancinipun kito panjenengan sami monggo sesarengan amersani menopo engkang wonten sak lebetipun jagad.
Kedadosan menopo kemawon tansah andadosaken warto.
Wonten engkang pancen kahananipun kados mekaten, ananging ugi wonten engkang sejatosipun tebih sanget saking menopo engkang wonten.
Milo saking meniko, mboten wonten malih engkang saget amersani, perkawis meniko leres utawi mboten,
Kejawi namung migunaaken manah engkang resik tur paningal engkang becik.
Cekap semanten.
Nyuwun tambahipun pangestu.
Ngaturaken sesoyo kalepatan.
Nyuwun agunging sih pangapunten.
(Efekkangensinauonosakjruningwulanposo)
CERITA AKU ANAK HEBAT Namaku Ahmad, aku anak laki-laki berumur 6 tahun. Rambutku lurus, warna kulitku kuning langsat. Aku sekolah di Taman Kanak-kanak Harapan Bangsa. Aku tinggal bersama nenek dan paman di desa Suka Damai. Wuuushsh! Wuuushsh! Suara angin meniup pohon-pohon tinggi di dekat rumahku. Gemericik suara air mengalir dari sawah ke banda samping rumahku. Jalanan sepi, siang itu panas sekali. Aku pulang sekolah. “Assalamualaikum! Tok! Tok! Tok! Nek, Nenek! Ahmad datang,nek.” “Walaikumussalam, cucuku. Alhamdulillah, kamu sudah datang, nak.” Akupun langsung meletakkkan sepatu dan tas pada tempatnya. Tak lupa ganti pakaian lalu cuci tangan dan kaki. Nenek mengajarkanku agar cuci tangan dan kaki setiap pulang sekolah agar debu-debu dan kuman yang menempel, bersih dari anggota tubuh kita. Seperti biasa, nenek langsung mengajakku makan di meja makan. “Ayo, nak! Kita makan dulu....
Komentar
Posting Komentar